[leestijd]
Tijdens mijn steeds groter wordende bewustwording lijken er steeds meer beerputten open te gaan. Als je het ene hebt doorleefd, dient het volgende zich aan. Een fenomeen dat ik laatst tegenkwam, was de afwezige ouder. Normaal gesproken denk je dan aan een ouder die gescheiden is en zelden voor zijn kind aanwezig is. Maar het realiseren dat je onbedoeld een afwezige ouder bent geweest door je eigen trauma, is een pijnlijke en confronterende ervaring.
Niet dat ik mezelf hiermee enorm ga straffen, want het is onbewust en onbedoeld gebeurd. Maar het verklaart veel van wat de generatie na mij draagt.
Er is een woord voor
Parentificatie. Een kind neemt een rol op zich die niet bij hem hoort: het gaat zorgen, aanvoelen, sussen, vooruitdenken. Soms omdat het moet. Vaker omdat het merkt dat er iets is en niemand het benoemt.
Ook al denk je dat je nooit iets hebt laten merken aan je kind, zij hebben het zeker gevoeld en daarin hun rol aangenomen, wat nu hun authenticiteit in de weg staat.
De rode draad
Ik ontdekte een rode draad in mijn gezin die niet van ons was, en die heb ik los moeten laten. Mijn angsten voor geweld resulteerden erin dat ik niet tegen ruzie kon, waardoor de volgende generatie ook het vermogen miste om conflicten op te lossen. Dat patroon kan eeuwig doorgaan, tenzij je ervoor kiest om er een einde aan te maken.
Ik draag niet alleen mijn eigen ervaringen, maar ook de onuitgesproken verhalen van de generaties voor mij. Die stille last reist door een familiegeschiedenis heen, waardoor patronen zich herhalen totdat iemand sterk genoeg is om de cyclus te doorbreken. Het was een confrontatie met mezelf die ik soms probeerde te ontlopen, net zoals de generaties voor mij hebben gedaan. Maar als ik mijn eigen last niet verlicht, zullen mijn kinderen dit voor mij moeten doen.
Waar het begint
Bij bewustwording. Afwezige ouders door trauma kunnen door bewustwording en erkenning hun kinderen alsnog helpen. Zelfbewustzijn is de eerste stap naar verandering, en daarin je verantwoordelijkheid nemen hoort erbij.
Dat vraagt zelfreflectie en gevoelswerk. Hoe voelt het als ik iemand vergeef? Geeft dit mij rust? Wil ik de relatie voortzetten, of is het beter om los te laten?
Wat je ermee kunt geven
Het erkennen van je afwezigheid als ouder door je eigen trauma is een moeilijk maar essentieel beginpunt. Je kinderen hebben hier niet om gevraagd en verdienen hun eigen autonomie, waarin je mag helpen aan hun groei. Zij zijn de toekomst en jij bent het verleden. Besef wat een geschenk je hen en de generaties daarop kunt geven.
Iemand moet het aangaan en de pijn doorvoelen, anders blijft het generatie op generatie doorgaan.